ذخیره گاه زیست کره ارژن – پریشان

این منطقه در سال ۱۳۵۱ با وسعت ۱۹۱ هزار هکتار بدلیل تنوع پرندگان و زیبایی چشم انداز به عنوان پارک بین المللی انتخاب گردید و  درسال  ۱۳۵۳ به علت یکسری مشکلات اجرایی یکباره سطح منطقه مورد نظر به  ۶۵ هزار هکتار کاهش داده شد و عنوان آن به پارک ملی ( National Park  )  تنزل یافت ولی خوشبختانه در همان سال ۱۹۷۴ پارک ملی ارژن و پریشان  از طرف یونسکو  به عنوان ذخیره گاه زیستکره  (Biosphere Reserve   ) برگزیده شد و به دنبال آن در  ۱۳۵۴ (۱۹۷۵)  از این ذخیره گاه زیستکره دو تالاب ارژن و پریشان در  فهرست رامسر یا تالاب های بین المللی قرار گرفتند.

در تاریخ ۱۳۶۱/۶/۲۶ طی مصوبه شماره ۹۸ شورای عالی محیط زیست با کاهش وسعت به ۵۶۷۱۳ هکتار به عنوان منطقه حفاظت شده ارژن و پریشان معرفی گردید!

بنا بر شواهدی که بدست آمد متاسفانه تنها کمتر از  ۰/۳  ( سه دهم  درصد)   این منطقه مهم  مورد حفاظت مستمر و معنی دار قرار گرفته است که آنهم به یمن طرح حفاظت گوزن زرد ایرانی و احداث  ایستگاه تحقیقاتی آن   به عنوان منطقه امن تحت حفاظت قرار گرفته است.

  تنوع گیاهی : طبق  آخرین اطلاعات رسمی منعکس شده ۴۰۷ گونه گیاهی در منطقه شناسایی شده است

پرندگان: تاکنون بالغ بر ۲۶۳ گونه پرنده در این منطقه شناسایی شده است. اما با وضعیت کنونی دیگر از این تنوع خبری نیست.

دیگر جانوران : قوچ و میش – بز و پازن – آهو – خدنگ – خرس قهوه ای – گرگ – گراز – پلنگ– تیرمار – مار جعفری – مارشاخدار ایرانی –گوزن زرد ایرانی  .

در کتاب های تاریخی آمده است که این منطقه زیستگاه شیر پارسی (شیر یال کوتاه و قوی جثه) بوده است که گفته شده تا ۶۰-۷۰ سال پیش نیز دیده شده است .

تصویر آخرین شیر ایرانی

نه تنها بر پروژه آرمانی احیاء زیستگاه شیر پارسی در این منطقه خط بطلان کشیده می شود بلکه  گونه های موجود نیز به خطر نابودی تهدید می شوند . نمونه چنین تراژدی را می توان در ذخیره گاه زیستکره گلستان و پارک های ملی خجیر و سرخه حصار تهران و … مشاهده کرد .

از زمانی که نیروگاه سیکل ترکیبی کازرون  اقدام به حفر بیش از ۱۵  حلقه چاه کرده است، آب تالاب پریشان کاهش یافته است .  ( در باره آلودگی های ناشی از این نیروگاه و معضلاتی که برای روستاهای هم جوار آن ایجاد کرده کانون دیده بانان زمین  در آذر ماه سال جاری (۱۳۸۶ )  گزارشی  ارائه داده است)

شایان ذکر است در این منطقه نظیر بیشتر مناطق ایران سیستم های تصفیه فاضلاب وجود ندارد  و مشخص نیست چه میزان از  فاضلاب های خانگی و کشاورزی این  ۱۷ روستا به تالاب بین المللی پریشان نفوذ می کند .

 پیشتر جهاد سازندگی کازرون پیشتاز در تخریب و خشک کردن بخشی از تالاب، طرح پرورش ماهی ”  شهید خیرالله خسرو فر”  را در منطقه اجرا می کند . این طرح  با شکست مواجه می شود ولی حاصل آن  خشک کردن بخشی از قسمت  شرقی تالاب می شود .

مهم ترین تهدیدی که بر این منطقه سایه افکنده است اشاره و تاکید شود و آن چیزی نیست جز توسعه ای که پس از افتتاح راه جدید ارژن – کازرون( در دیماه سال جاری  ۱۳۸۶ )  در کمین ذخیره گاه زیستکره ارژن و پریشان نشسته است .

این جاده که از دل این ذخیرگاه زیستکره عبور می کند جاده ای است که در اولین مرحله با قطع جنگل های باستانی بلوط  “دشت برم ” کار خود را آغاز کرده است.

 جاده ای که  تنها برای حفر تونل های آن نزدیک به ۴ میلیون متر مکعب از دل کوه های آهکی( منبع تغذیه سفره های آب های زیرزمینی و چشمه های منطقه ) آن خاک برداشته شد و معلوم نیست این خاک ها  در کجای این ذخیر ه گاه زیستکر ه تلمبار شده است . جاده ای که برای خاکریزی آن بنا بر  ارقام طرح ،  ۲ میلیون و سیصد هزار متر مکعب خاکریزی شد. گفته نشد که این خاک ها را از کجا آوردند .

جاده ای که می توانست گزینه های  دیگری  جایگزین آن  باشد.

ولی در احداث راه ها ی کشور  اصولاً چیزی به عنوان  مناطق حفاظت شده  محلی از اعراب  ندارند .

بیش از یک دهه است که  راه سازی در دل مناطق حفاظت شده که کمتر از ۷ درصد این سرزمین را  تشکیل می دهد به یک مصیبت جدی تبدیل شده است  و  حقوق نسل ها و میراث طبیعی یک ملت به هیچ انگاشته می شود .  نمونه های این نوع تجاوز به میراث ملی و طبیعی نسل ها را می توان در ذخیره گاه  زیستکره گلستان ، ارومیه ، ارسباران و …پارک های ملی خجیر، سرخه حصار ومنطقه حفاظت شده البرز مرکزی و … مشاهده کرد .

این راه با هزینه ای معادل  چهل و پنج میلیارد تومان ساخته شد ولی هرگز رقم واقعی هزینه هایی که شامل ارزش جنگل های باستانی بلوط  نابود شده ، خاک های پرگهر این جنگل ها و دیگر خاک های مراتع ارتفاعات ، زیستگاه های گیاهی و جانوری نادر ، چشمه های تخریب شده و … محاسبه و اعلام نشد که  در آن صورت قضاوت در مورد اقتصادی بودن راه امکان پذیر می بود . یعنی پاسخ به این سئوال مهم که چه از دست رفته و چه چیز به دست آمده است؟!

آتش زدن چندین هکتار از نیزارهای اطراف تالاب پریشان در چند سال گذشته اخیر، باعث بروز یک فاجعه زیست محیطی شده که بر اثر آن هزاران پرنده مهاجر و لاک پشتهای بومی و همین طور دیگر جانوران دریاچه پریشان در آن  سوخته اند.

با این حال و به نقل از شاهدان عینی، در زمان تخمگذاری پرندگان مهاجر و بومی در تالاب پریشان تخم این پرندگان نیمروی نیمروز کارگران و راهسازان شده بود.

گزارش کامل آن فاجعه هولناک را اینجا به نقل از خبرگزاری مهر بخوانید.

0 پاسخ ها

دیدگاه خود را ثبت کنید

آیا می خواهید به بحث بپیوندید؟
در صورت تمایل از راهنمایی رایگان ما استفاده کنید!!

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *